Er þá ekki komið að uppgjöri ársins. Mér finnst svo stutt síðan ég gerði það síðast og flash backið er í hámarki núna.Á heildina er ég mjög sátt við þetta ár. Það var á margan hátt betra en í fyrra og ég er mjög sátt við mig sem móður og manneskju. Ég held að ég hafi ekki verið vond við neinn. Ekki svikið neinn og gert mitt besta í mömmuhlutverkinu sem sýnir sig í framförum hjá strákunum mínum og brosinu á andlitinu þeirra. Ég uppgötvaði betur hvað ég á yndislega fjölskyldu og vini og ég hef þau ennþá öll hjá mér. Það er eitthvað sem ég er óendanlega þakklát fyrir og ég vona að ég hafi gert eitthvað fyrir allavega brot af fólkinu mínu. Að ég hafi getað verið til staðar fyrir þau á einhvern hátt.Á þessu ári:

Fór ég með Anton minn suður á sjúkrahús og fékk loksins réttu hjálpina handa honum.

Hef ég bara verið í skólanum og náð öllum prófum

Var ég í sumarfríi heilt sumar.

Fór til útlanda

Ferðaðist innanlands og heimsótti Sigurlilju mína í fyrsta skipti

Yngri sonur minn byrjaði í skóla

Ég varð ástafangin

Og lenti í ástarsorg

Átti kærasta (í stuttan tíma en samt húrra fyrir mérJ)

Fékk ég að vita að ég væri að verða móðursystir í fyrsta sinnJ

Að 4 vinkonur mínar ættu von á barniJ

Fékk ég að sjá eina af mínum bestu vinkonum ganga upp að altarinuJ

Hafði ég miklu meiri tekjur en nokkru sinni

Gat ég gert íbúðina mína eins og ég vildi

Kynntist fullt af nýju fólki og eignaðist nýja yndislega vini

Semsagt meirihlutinn af árinu var bara jákvæður. Ég fór í gegnum flesta daga brosandi og þakklát fyrir það sem ég á.Ég tel mig vera þroskaðri á allan hátt og finnst ég gjörbreytt því sem ég var í fyrra. Finnst ég taka allt öðruvísi á öllum málum og er yfirleitt sátt við niðurstöðuna.Sumt var sárt og stundum voru tár felld en ég tel mig hafa tekist vel á við það. Smá leifar eftir en það gerir mig allt að betri manneskju.Mig langar að lokum að óska ykkur öllum gleði, ásta og kærleika á nýju ári. Segi eins og faðir minn, ykkur öllum sem hafa gert lífið mitt þess virði að lifa því. Þegar uppi er staðið er ég bara sátt og svo þakklát fyrir að vera svona umvafin ást og kærleika. Takk öll fyrir að vera til!!

Er ekki allt í lagi??? Tveir drengir, 8 og 9 ára gamlir voru handteknir fyrir nauðgun í bandaríkjunum. Þeir tóku stúlkuna sem var á svipuðum aldri og fóru með hana út í skóg. Þeir hafa verið kærðir fyrir nauðgun, mannrán og meira. Enn hefur ekki verið ákveðið hvort rétta eigi yfir þeim sem fullorðnum!!!!!!!!!Var að lesa fréttir á mbl.is eins og ég geri daglega og þarna blöskraði mér stórlega.Hvernig í ósköpunum fá svona litlir drengir þá flugu í höfuðið að ræna vinkonu sinni og nauðga henni og er það yfir höfuð hægt þegar þú ert ekki nema 9 ára! Er ekki málið að ath foreldrana aðeins betur og ath hvað reki þá í svona uppátæki. Og hvernig í ósköpunum dettur fólki í hug að rétta yfir þeim sem fullorðnum. Halló þetta eru litlir drengir sem eiga meira að segja helling í unglingsár.Úff allt er nú til í þessum heimi.Verð svo að tjá mig aðeins um fréttina um unglingadrykkju á Tropical. Krakkar undir lögaldri hafa verið á öllum skemmtistöðum frá því ég man eftir mér. Það er bara eitthvað sem fylgir þessu öllu. Og hvernig í ósköpunum er hægt að hafa hemil á því alltaf, sérstaklega á stað þar sem eru 150 manns. 8 undir lögaldri er nú ekki hættulegt. Ég styð ekki unglingadrykkju en mér finnst þetta fasistadæmi hjá eftirlitinu kannski einum of. Kommon gefið nú eigandanum smá grið. Á það ekki líka að vera á valdi dyravarða að spyrja um skirteini og hleypa ekki inn. Ég mundi ekki biðja um skilríki ef ég ynni á bar þar sem væri snarvitlaust að gera. Það er alveg ljóst!Já ég er í einhverjum ham í dag. Hef gríðarþörf til að tjá mig um allskyns málefni og finnst heimskan í þessum stóra heimi ná stundum yfir öll mörk.Er allavega ekki mjög umburðalynd í dag sem ég reyni þó oftast að vera.Er samt glöð í dagJ Fékk 9,7 í stærðfræðiprófinu. Er farin að hlakka pínulítið til jólanna og er að skoða það að flytja til keflavíkur á næsta ári í námJFyrsta blogg í langan tíma og örugglega langt í það næsta. Nema ég haldi áfram í þessum ham!! Jæja (sem þýðir nú reyndar pungur á pólsku) ætla að reyna að hlaupa af mér hornin í ræktinni og halda áfram að býsnast þar yfir heimsku í heiminum

Jæja á ég ekki að reyna að blogga aðeins fyrst ég er loksins komin með tölvuJHvað hef ég lært síðan ég bloggaði síðast?? HmmNákvæmlega ekki neitt býst ég viðÉg er ennþá sama Hulda og ég hef alltaf verið.Ég geri ennþá sömu mistökin og ég var að gera þá. Ég kann ennþá ekkert með peninga að fara og verð alltaf jafn hissa yfir því hvað þeir hverfa hratt. Ég verð ennþá skotin i sömu vitleysingunum og furða mig svo yfir því af hverju ég er ennþá ein Ég er ennþá sami bílaböðullinn og finnst það alltaf jafn skrýtið hvað bílinn minn er skítugur og hvað heyrast skrýtin hljóð í honum og ég er ennþá jafn dugleg að hreyfa mig og er svo steinhissa að kílóin hlaðist utan á migJá ég er ennþá sami kjáninn og ég hef alltaf verið. Bara aðeins stærri og jú ég ætla að trúa því að ég sé ríkari, að ég sé betri mamma, betri dóttir, systir, vinkona og auðvitað elskhugi ( sorry mamma og pabbi!) Já og auðvitað er ég aðeins sætari en það sem skiptir mestu máli er að ég er kannski aðeins betri manneskja og ég held ég elski miklu meira en síðastJVerðum við ekki að telja okkur trú um það að við verðum betri og þroskaðri með tímanum?? Ég verð allavega að trúa því. Ég á ekki leikskólabörn lengur og lífið einhvernveginn mikið auðveldara  og ég er nokkuð viss um að það skipti alltaf máli þegar við reynum að gera aðeins betur en síðastJ

Tölvan mín eyðilagðist, já hún fór í gólfið og þar með harði diskurinn með margra ára birgðum af ljosmyndum, tónlist og allskyns filum en það sem var verst var að videoklippur og ljósmyndir úr jarðaförinni hans afa eru glataðar Ég er komin með nyja tölvu og allt í góðu með það en ég gerði mér ekki grein fyrir því að það væri hægt að syrgja eitthvað svona veraldlegt, syrgja minningar sem ég á nú þrátt fyrir allt í huga mér og hjarta.

Þetta er búnar að vera skrýtnar síðustu vikur og dagar. Það er erftitt að útskýra það en það er að vissu leyti eins og það sé einhver endurnýjun í gangi. Margt að hverfa frá mér sem hefur verið í lífi mínu lengi og þá er ég að tala um bæði fólk og hluti. Tölvan fór auðvitað, þvottavélin er að bila, gemsinn minn er hálfónýtur, bíllinn að hrynja og er að fara reyndar á verkstæði í næstu viku og margir smáir hlutir að hverfa frá mér. Ég er svosem ekki bitur út af þessu, margt annað nýtt er að koma í staðinn og allt betra en skrýtið hvernig stundum allt virðist koma á sama tíma.

Annars er allt annað gott að frétta. Anton minn er ennþá í sæmilegu jafnvægi og ég er barasta bjartsýn á framtíðina og nú er góður tími til að sinna Mikael betur. Hann hefur þurft að vera aðeins til hliðar greyið, sama þótt ég hafi reynt að láta það ekki bitna á honum gerist það ósjálfrátt þegar ég er bara ein með þá og Anton hefur þurft gríðarlega athygli síðustu mánuði og ár í gegnum allar þessar greiningar og öll þessi köst, læknaferðir og þjálfanir er erfitt að hafa fullkomna athygli á báðum í einu Það hefur verið erfitt fyrir Mikael og sýnir það kannski mest í hegðun en hann má eiga það þessi gullmoli að hann er alltaf duglegur, yfirleitt brosandi og sækir sér knús þegar honum vantar það Er sko mjög ákveðinn og hikar ekki við að segja sínar skoðanir

Er svo bara komin í sumarfrí og tel sko niður dagana í köben sem er eftir 22 DAGA Já ég hlakka sko mikið til að fara út til litlu systu, fá að knúsa hana og njóta þess svo að eyða tíma með henni í sólinni í danmark. Planið er svo að koma aðeins við í svíþjóð og hitta sigurlilju og kallinn sem verða þar með börn og buru á sama tíma. Fram að því reyni ég svo bara að fá dagana til að líða með því að fara út að skokka, (já ótrúlegt en satt)fara í ræktina, sund, heimsóknir og hugsa um börn og heimili. Ótrúlegt hvað það er hægt að hafa mikið að gera þótt maður sé ekki að vinna. Það eina sem mér leiðis er hvað ég get hitt lítið af fólki yfir daginn því það eru jú allir að vinna eða í burtu.

Ég veit ekki hvaða bloggæði kom yfir mig allt í einu núna,,,kannski af því að ég hef tíma!! er ekki þreytt!! og hef þörf fyrir að tjá mig eftir að einveru í hálfan dag

Ég sit hérna fyrir framan tölvuna á þeim tíma dagsins sem ég ætti að gera það nákvæmlega sama og ég geri alla daga. Taka til, ganga frá þvotti, taka til kvöldmatinn og reyna að hafa auga með skæruliðunum mínum sem eru eins og strákar eiga að vera

Ég nenni ekki neinu! Eirðarleysið að fara með mig og hugurinn kominn mörg þúsund kílómetra í burtu. Með Suðrræna tóna á fóninum langar mig bara að vera í sólinni, dansa salsa og daðra upp úr skónum.

Hjartað er á milljón og mig langar að vera allstaðar. Mig langar bara að brosa og hlægja, snerta og elska heiminn í tætlur

Ég reyni að fá útrásina með því að hlægja með strákunum ,sýna fólkinu mínu að ég elski það, fara út á línuskauta, fara í ræktina og brosa framan í ókunnugt fólk en þarf meira!! Líður eins og ég sé ástfangin af lífinu, af öllu og öllum. Veit varla hvað ég vill lengur. Veit ekki hvar ég vil búa. Veit ekki hvað ég vil læra lengur en veit það að ég vil lífa þessu stutta lífi alveg í botn. Prófa allt, vera allstaðar og kynnast öllu!! Kannski er þetta bara vorið,,,

Annars er allt við það sama. Allt gengur vel með Anton minn loksins sem er kominn á réttu lyfin og er loksins í góðu jafnvægi. Ég er komin í sumarfrí sem er nú alveg stórmerkilegt og í rauninni gætu hlutirnir ekki verið betri. Hef þurft að vinna fyrir því. Aðeins þurft að berjast, hjartað aðeins þurft að beygja sig og stoltið fengið á sig smá skell en það var greinilega allt þess virði Gott að finna það að ég er greinilega alltaf ekkert nema mannleg en stend alltaf í lappirnar

P.s Til hamingju með daginn elsku mamma mín!!! Takk fyrir að vera alltaf til staðar og fyrir að vera þessi einstaka kona sem þú ert. Gæti ekki fundið betri fyrirmynd í lífinu sem móðir eða manneskja!!

Mikið getur maður nú verið eigingjarn og fest sig í mikilli sjálfsvorkunn út af engu.

Var að lesa síðuna hjá Bebbu og Hjölla sem misstu dóttur sína aðeins 19 mánaða gamla eftir margra mánaða veikindi. Hún skrifar um veikindin, missinn og hvernig hún tekst á við sorgina sem er gríðarleg. Ofboðslega einlæg í skrifum sínum og þrátt fyrir að maður skynji sorgina í skrifunum er hún alltaf jafn jákvæð og vongóð. Já ótrúlegt að lesa þetta og ég þurfti að þerra ófá tárin. Skil bara ekki hvernig nokkur manneskja getur gengið í gegnum það að missa barnið sitt. Held og veit að það er ekkert til í þessum heimi sem er erfiðara og sárara. Veit það af því að bara tilhugsunin um að missa strákana mina er svo sár að það nístir í gegnum allt.

Ég tala um eigingirni og sjálfsvorkunn af því að akkurat þegar ég byrjaði að lesa þá var ég nefnilega að drepast úr sjálfsvorkunn yfir atriðum sem skipta nákvæmlega engu máli. Ég var þreytt eftir daginn og tókst þá að pirra mig yfir Tona mínum sem er erfiðari en venjulega þessa dagana. Lyfin virðast ekki virka á hann og hömlurnar næstum alveg farnar. Jú það er erfitt að horfa upp á barnið sitt svona og kostar oft þolinmæði sem ég tel mig hafa eitthvað af. En ég hef val, ég geng til lækna, ráðgjafa og kennara og reyni að fá alla þá hjálp sem ég get fengið handa honum og trúi því líka að það takist. Veit það af því að ég hef ómælda ást handa honum og get knúsað hann út í það óendanlega. Ég fæ að vekja báða gullmolana mína með kossi á hverjum morgni og ég fæ að heyra þá hlægja,sé brosið þeirra á hverjum degi, fæ að knúsa þá góða nótt á hverju kvöldi og næstum hverja nótt fæ ég lítinn, heitan líkama uppí rúm til mín sem ætlar alveg að kæfa mig

Verðum við ekki að fara að vera meðvitaðri um hvað við eigum í lífi okkar. Þetta góða sem er það besta sem getur komið fyrir þig þrátt fyrir að það gefi þér hausverk annað slagið

Held að fólk finni sér stundum vandamál til að leysa þegar það hefur kannski ekki önnur markmið í lífinu. Sem segir mér hvað markmið og draumar eru mikilvæg. Ef maður reikar um stefnulaust án þess að vita hvert maður er að fara eða hvert maður vill fara jafnvel er ekki skrýtið þótt þú leitir í vandamál. Held ég mundi koðna fljótt niður í ekki neitt ef ég hefði ekkert markmið. Hvort sem það er draumur um nýjan bíl eða menntun eða bara eitt stykki ómerkilegt vandamál til að leysa. Langar sko ekki að vera manneskjan sem hangir heima hjá sér alla daga(sem ég reyndar geri mikið)vinnur bara vinnuna sína af hún þarf þess og sofnar svo smá saman gagnvart lífinu og hangir í því að vera bitur út í hitt og þetta bara til að hafa eitthvað.

Kannski skilur enginn þessa ræðu mína, kannski allt í belg og biðu en aðalpointið er að eftir að hafa lesið blogg hjá konu sem er á aldur við mig og sem hefur gengið í gegnum þann harmleik að missa barnið sitt ætla ég að fara að vera mikið meðvitaðri um hvað ég hef í kringum mig sem er svo mikið. Ég er nú oftast jákvæð og þakklát fyrir flest en ég ætla sko að gefa mikið meira í

Annars er nú samt allt svo frábært hjá mér. Er loksins komin betur inn í skólann og orðin öruggari og finnst þetta svona ótrúlega gaman Lífið gjörbreytt og allt til hins betra og er að upplifa loksins þessa ró sem ég hélt að ég yrði lengi að finna aftur. Er svo að fara í heljarinnar átak með sjálfa mig. Er að byrja að taka matarræðið í gegn og svo verður það bara ræktin og jóga þannig að það er margt að hlakka til fyrir

Það sem er svo framundan er svo bara skólinn, ræktin, börnin að sjálfsögðu, tyrklandsferð og danmerkurferð, rvkerð, miðill á laugardaginn og er mjög spennt fyrir því, því ég hef aldrei prófað Já er ríkari en ég hef verið lengi, skólastelpan sjálf þannig að nú eru það bara draumar að rætast og gleðigleði

Jæja ætli þið séuð ekki löngu búin að gefast upp á að lesa þetta Gæti eflaust haldið áfram miðað við allt sem ég hef að segja og er að pæla en stundum þarf maður líka að vita hvenær er komið tími á stopp

Úff síðustu dagar hafa verið mjög skrýtnir. Alla síðustu daga hef ég verið svo ólík sjálfri mér og ekki líkað mjög vel við það Ég komst svo að því í gær hvað væri að plaga mig og ég trúi varla að ég hafi verið svona græn. Ég þjáðist alvarlega af fyrirtíðaspennu gott fólk. Þannig að það sem var að hrjá mig síðustu daga var bara það að ég fann fyrir því hvað ég er mikil kona

 Og þegar ég hugsa málið er ég kona af verstu gerð. Ég grenja yfir öllu í sjónvarpi og meira að segja í bókum.

 Þegar ég var lítil ætlaði ég að búa í "gamlalandinu" þar sem konur ganga sko bara í kjólum og aka um á hestvögnum þar sem ekillinn er auðvitað alltaf karlmaður sem opnar allar dyr og gengur með hatt

 Ég var bara rétt um sex ára þegar ég fór sjálfviljug upp á stól til að vaska upp fyrir mömmu

  átta ára gömul gekk ég um gólf með grenjudýrið hana Amöndu litlu systur svo mamma gæti hvílt sig

  þegar pabbi samdi texta um okkur systurnar var ég litla ráðskonan hans

Frá því ég man eftir mér ætlaði ég alltaf að verða hjúkka og ætla mér það ennþá því ég elska að hjúkra öðrum. Fann það sko í vinnunni minni sem ég sakna ekkert smá mikið

Ég get ekki rifist við neinn því ég fer bara að grenja, já ég er greinilega miklu meiri grenjuskjóða en ég hélt

Kannski hef ég lifað í stórum misskilningi í öll þessi ár um það hver ég er

Ég ætla samt bara að trúa því núna eftir þessa uppgötvun að ég sé eins alvöru kona á að vera Sjálfstæð og sterk en alveg með stelpugenin allsráðandi Held nefnilega að það sé ekkert sem ég geti ekki gert og er ekkert smá stolt af því að vera ég

Girlpower!!

Mér leiðist!!Ég hef ekki séð fullorðna manneskju í alltof marga klukkutíma og eirðarleysið farið að gera vart við sig sem er ekki gott á laugardagskveldi því það býður bara upp á djammlöngun. Er farin að eiga fáranlegar samræður í hausnum á mér þar sem púkinn kemur með mjög góð rök fyrir því af hverju ég ætti að drífa mig bara út en engillinn reynir sitt besta en tekst einhvernveginn ekki að vera jafn sannfærandi

Já ég og Mikki minn erum ein í kotinu og það er búið að vera voða ljúft og mestu rólegheit sem ég hef upplifað lengi. Ætlaði að gera heiðarlega tilraun til að fara í heimsóknir í dag til vina og vandamanna en allt í einu voru allir uppteknir þannig að dagurinn er bara buinn að fara í miklar samræður við son minn um lífið og tilveruna. T.d af hverju spaghetti heitir spaghetti og hvar morðingjar ættu heima og hvort þeir væru stærri en við Kom reyndar heilmiklum pælingum að stað hjá mér Núna ríkir þögnin ein á milli okkar, hann í sínu herbergi og ég í mínu

Mig langar til útlanda!!

Mig langar í rómantík!!

Mig langar bara að vera allt í einu allt annars staðar en heima hjá mér og flash backið er rómó deitið sem ég fór á í köben í sumar.Þegar við sátum við smábátahöfnina, við harmonikkuspil og stjörnubjartan himinn að drekka rauðvín úr plastglösum. Nei ég sakna hans ekki en sakna tilfinningarinnar

Jæja ætla fara og taka til sem í augnablikinni ég er komin með ógeð á. Hata þvotta og uppvask! Og núna er Mikael minn kominn með enn fleiri spurningar og orðinn grautfúll af því hann mundi allt í einu eftir því að ég henti bílateppi sem kötturinn skeit í fyrir tveim mánuðum Þetta er víst allt mér að kenna og ég er orðin hundleiðinleg,,samkvæmt hans orðum Er farin að mýkja hann upp og knúsa hann út í það óendanlega
Hulda ofurmamma kveður að sinni

ȁÌ̒Ɛ㻈Ϭ䥤慭敧

Jæja litli drengurinn minn ekki svo lítill lengur 6 ára í dag og auðvitað er ég búin að vera að hugsa aftur í tímann í allan dag. Við vöktum hann með ljúfum afmælissöng, ég og Anton og það var allt saman mjög krúttlegt að sjá hann varla vaknaðann með annað augað opið en skælbrosandi að opna pakkana

Auðvitað er ekkert að frétta síðan í gær. Lengsta vika lífs míns er alveg að taka enda en þótt hún sé búin að vera mjög skemmtileg og spennandi þá er tíminn samt einhvernveginn búin að silast áfram í engu. Kannski af því að ég hef ekki upplifað svona rólegheit síðan í gamla daga. Fór líka að spá í því hvort ég væri orðin háð streitunni. Væri orðin ein af þessum streitufíklum sem þrífast best á því að hafa alltaf stress og smá hasar í kringum sig. Allt í einu er allt að ganga upp í kringum mig, allir draumar að rætast og öllum að líða vel og þá verð ég alveg ómöguleg. Gat verið en ef þið hafið einhver vandamál sem ég efast ekki um að einn eða tveir hafi þarna úti skal ég glöö taka það að mér að leysa þau

Stefni að því að byrja í jóga núna á næstunni því ég er þessi dæmigerði íslendingur sem kann ekki að slaka á. Ætla mér að læra það núna og ég held að það takist alveg núna og sérstaklega með hækkandi sól

Hulda skólastelpa kveður að sinni til að fara að gera nákvæmlega ekki neitt

Þetta er búið að vera yndislegur dagur í alla staði Þrátt fyrir að hafa roðnað mikið í morgun og takið eftir því að ég roðna ALDREI og nokkrar hjartsláttatruflanir eftir að hafa þurft í einum tímanum að segja nafnið mitt og segja aðeins frá mér Ég hef alltaf haldið því fram að ég sé ekki feimin nema við sérstakar aðstæður auðvitað en að tala fyrir framan næstum tuttugu ókunnuga er fullmikið fyrir mig Svo kom að enskutímanum þar sem ég þurfti að svara spurningum um sjálfa mig og þurfti auðvitað að svara á ensku fyrir framan alla. Það var nóg til þess að hjartað ætlaði út úr brjóstinu á mér. Er allavega hætt að monta mig að því að það þurfi mikið til að koma mér úr jafnvægi því það er greinilegt að ég á margt ólært. Lærði það allavega í dag að ég er dauðhrædd við ókunnuga og ég vil að fólk láti mig í friði!! Hehe kannski er þarna ástæðan komin fyrir því af hverju fólk heldur oft að ég sé svona merkileg með mig sem ég er alls ekki

Sit hérna heima búin að öllu sem þarf að gera í dag og er bara að bíða eftir að sækja strákana mína sem stunda félagslífið af miklum krafti og miklu meira en mamma sín Hlakka til að hafa það cosy yfir sjónvarpinu í kvöld. Miðvikudagar eru algerlega mínir dagar. Strákarnir fara snemma í rúmið og svo sit ég föst yfir tv allt kvöldið og hef ekki einu sinni tíma til að tala í símann og þá er nú mikið sagt

Jæja ekki merkileg færsla frekar en fyrri daginn en hey kannski kemur þetta með æfingunni, bíð ennþá eftir að andinn komi yfir mig og þá megið þið fá allar mínar pælingar

Er farin í mömmuhasar,,,

...eru alltaf upphafið að einhverju nýju. Jújú þannig virkar það fyrir sig. Allt tekur enda einhvern daginn og oft lítið sem við getum gert í því. í mínu tilviki var það hinsvegar val Samt er ég að upplifa undarlegan tómleika og söknuð eins og ég hafi misst eitthvað. Skólinn byrjaði í dag og ég mér leið hálfpartinn eins og ég væri að ganga fyrir aftökusveit. Ok kannski fullýkt hjá mér en eftir að hafa þeyst á milli staða og labbað dauðhrædd um skólagangana að leita að stofunni minni þá fann ég ískyggilega mikið fyrir því hvað ég sakna vinnunnar minnar og fólksins míns. Þar var ég örugg og þekkti allt eins og lófann á mér. Vissi alltaf við hverju væri að búast og hvaða fólk ég mundi umgangast. Það er svona þegar maður er búin að koma sér kyrfilega fyrir í vellíðunarkassanum sínum þar sem öryggið er alltaf fyrir hendi og allt óvænt er að hinu slæma

Hef alltaf talið mig vera manneskju sem er fyrir nýungar og til í prófa allt en eftir síðustu daga þá hef ég komist að því að ég er alls ekki svoleiðis. Prófaði að analæsa það eins og allt annað og komst að því að það er út af því að fyrstu árin eftir skilnaðinn við minn fyrrverandi var allt svo út um allt, vissi aldrei hverju ég ætti von á og vissi jafnvel ekki hvar ég mundi búa eftir hálft ár. Þegar loksins ég var svo búin að gera allt stapilt í kringum mig þá passaði ég mig á því að taka sko ekki neina áhættu og festi mig með þungum stálkeðjum inn í kúluna mína

Samt eru síðustu dagar búnir að vera svo spennandi. Veit ekki hvaða fólk ég hitti eftir klukkutíma og þótt stundarskráin sé þétt með tímum, börnunum og ræktinni þá finnst mér ég líka vera í hálfgerðu fríi Hlakka til að byrja að læra á fullu. Allt gengur furðulega vel með gaurana mína og ótrúlega lítið af fundum og læknatímum út af Tona mínum. Er reyndar að fara að taka smá rassíu á læknana mína og Antons því ég vil ekki lengur að hann sé á þessum lyfjum. Þau hjálpuðu honum til að byrja með en einhvernveginn segir móðurtilfinningin mín mér það að hann þurfi eitthvað annað núna.

Er líka búin að vera í smá átaki með agamálin á þessu heimili enda veitti ekki af Það gengur furðulega vel og ótrúlegt hvað þetta getur verið einföld uppskrift þegar maður er agaður í því sem maður er að gera. ógrynni af ást og umhyggju, slatti af þolinmæði og tíma og alltaf að standa við það sem maður segir. Þarf yfirleitt ekki meira

Já lífið mitt snýst nú ekki mikið um annað en ábyrgð hjá mér þessa dagna en allt er nýtt og ég hef það á tilfinningunni að þetta sé bara byrjunin Miðað við hvað spákonan sagði við mig um daginn þá er ekkert nema bjart framundan hjá mér í öllu í kringum mig Ég ætla að gera þetta hundrað prósent og þess vegna verður heldur ekki mikið um djamm hjá mér á næstunni. Ætla að nýta mér félagslífið frá vinum, fjölskyldu, skólanum og ræktinni. Held það dugi mér í bili

Yngri sonur minn er svo að vera 6 ára núna þann 11.jan Get varla trúað því hvað árin eru búin að líða hratt. Litla gullið mitt að fara ískóla í haust og það finnst mér gera mig hundgamla að eiga bráðum tvö börn í grunnskóla

Jæja Alfa mín, ekki mikið spennandi lesning fyrir þig en smá fréttir af storu systu

Knús og þúsund kossar

Hulda ofurhetja

Nú er liðið enn eitt árið og ég og mínir nánustu enn á lífi og heilbrigðir Þarf ég að biðja um eitthvað meira þegar ég er nýbúin að upplifa ein yndislegustu jól sem ég hef átt. Brosið fór varla af börnunum mínum og fjölskyldu og allir svo glaðir að vera saman. Að borða góðan mat, liggja upp í sófa með jólabókina eða skæla saman yfir jólamyndinni. Þetta var hámark gleðinnar. Að sjá fólkið mitt svona ánægt. Alfa systir heimt úr helju úr borginni ógurlegu og ég hélt að pabbi mundi rifna úr gleði yfir að fá að dekra við okkur dæturnar sem allar erum fluttar að heiman.

Í kringum áramótin fór ég að sjálfsögðu yfir liðiði ár og sá það mér til mikillar ánægju að þetta var líka eitt besta ár sem ég hef átt lengi. Árið einkenndist af mörgum smásigrum og allt var einhvernveginn á uppleið. Ég öðlaðist frelsi frá fortíðardraugum og lífsbaráttan var minni en hún hefur verið lengi. Ég fékk barnið mitt heim aftur. Anton minn fékk loksins þá greiningu og stuðning sem hann þurfti þannig að heimilislífið varð friðsælla. Ég fór tvisvar til útlanda. Eignaðist nýja vini og styrkti samband við gamla vini. Ég öðlaðist sátt sem ég hef ekki haft lengi og uppgötvaði loksins hvað það er að vera hamingjusöm Þegar ég lít yfir árið sá ég líka að ég var ekki vond við neinn, aldrei viljandi að minnsta kosti og ég reyndi alltaf eftir bestu getu að vera heiðarleg og koma fram við aðra eins og ég vil að aðrir komi fram við mig. Held það skipti lítið máli flest annað því ég fékk það sko margfalt til baka

Á nýjársdag tók ég síðan síðustu vaktina mína með gamla fólkinu mínu. Það var mjög skrýtið því þetta hefur verið stór partur að lífi mínu síðustu næstum þrjú ár. Var búin að kynnast fólkinu sem flest er þó búið að kveðja í annan heim náið og tilfinningin var stundum eins og ég ætti fullt af ömmum og öfum Samstarfsfólkið var og er auðvitað einstakt. Eins og fullt hús af englum sem alltaf eru tilbúnar að gefa af sjálfum sér. Einstakar konur sem hafa sýnt mér meira umburðalyndi og skilning en ég hefði getað ímyndað mér. Í hvert skipti sem aðstæður mínar bitnuðu á vinnunni sem ég reyndi þó að forðast eins og ég gat þá fékk ég samt aldrei neitt annað en umhyggju og klapp á bakið og þar var tilfinningin eins og ég ætti fullt af mömmum því flestar líka eldri en ég

Í stuttu máli sagt er ég þakklát og sátt fyrir árið 2006 og ég trúi því að þetta ár verði ennþá betra. Byrja í skólanum á mánudaginn og í fyrsta skipti í þessi ár er ég í fríi allar helgar og öll kvöld. Losna við streitvaldinn yfir því að fá pössun og fara frá strákunum mínum til að vinna

Átakið er svo byrjað líka. Ísskápurinn fullur af hollustu og ræktin verður stór partur af hversdagsleikanum. Eftir þetta sukk um jólin líður mér eins og ég hafi þyngst um mörg kíló og bjúgurinn af öllu kjötinu situr sem fastast. Er með bauga undir augunum og húðin orðin nánast gegnsæ. Er fegin að fá hversdagsleikann aftur og fá jafnvægi á allt. Stefni að því að fyrir 27 ára afmælisdaginn sem er eftir einn og hálfan mánuð þá verði ég búin að ná fyrsta markmiðinu

Vonandi verður árið gott fyrir ykkur öll og ég get sagt ykkur það að ef þið trúið því þá er mjög líklegt að það verði

Knús og þúsund kossar frá nýju Huldu

Það greip mig allt í einu óstjórnleg löngun til að blogga og ég veit ekkert hvað ég á að segja. Ég gæti sagt ykkur hvað ég gerði í dag en ég held að það yrði ekki spennandi upptalning

Byrjaði reyndar daginn á því að fara á litlu jólin í leikskólanum og ég held að ég hafi verið stoltasta mamma í heimi þegar ég horfði á son minn upp á sviði þylja upp texta með táknmáli án þess að hika og syngja svo jólalög hástöfum fyrir fullan sal af fólki Ótrúlegt hvað þarf lítið til að hjartað pumpi smá aukaslög af monti yfir fimm ára barninu mínu sem horfir ennþá á heiminn sem svo spennandi og skemmtilegan stað.

Við ættum kannski að taka ungana okkar til fyrirmyndar annað slagið. Reyna að finna barnið í okkur og reyna að horfa á lífið sem skemmtilegt ferðalag með fullt af óteljandi tækifærum. Ef við bara þorum að stökkva stundum. Stökkva bara á augnablikið sem er beint fyrir framan okkur. Láta hjartað ráða för og vera minna hrædd við mistökin og höfnunina. Hef nefnilega komist að því að það eru allir hræddir við höfnun að einhverju leyti að minnsta kosti. Ég veit það með mig allavega að ég hef ótal tækifæri sleppa frá mér af því að ég var hrædd við mistök eða að fá hreinlega nei.

 Á það líka stundum til að vera svona "people pleaser" Hef reyndar batnað með árunum og farin að standa á mínu en svo oft hef ég annað hvort ekki sagt neitt eða jafnvel beðist afsökunar þótt ég hafi ekkert rangt gert bara til að halda friðinn. Ég þoli ekki deilur og illindi og ef ég veit að einhverjum er illa við mig getur það kvalið mig að innan þótt ég jafnvel hafi engan áhuga á því að hafa þá manneskju í lífi mínu Fáranlegt ég veit

Er komin í frí og held ég sé næstum hætt að vera þreytt. Baugarnir að minnka og ég er ekki frá því að það sé smá roði að færast í kinnarnar aftur Líka mjög óþægilegt að fá ljótuna á svona háu stigi og í svona marga daga

Ætla svo að njóta þess í kvöld að opna mér einn kaldan og það gæti meira að segja endað með því að ég kíkji aðeins út. Ótrúlegt en satt þarf ég ekki að mæta neitt á morgun nema mig langi til og það hefur ekki skeð mjög lengi. Ætla svo bara næstu daga að reyna að klára jólaundirbúning og dúllast með strákunum mínum, vinum og fjölskyldu. Held svei mér þá að ég hafi aldrei verið jafn stresslaus fyrir jól og örugglega aldrei jafn andlaus líka

Ok þá skal ég koma með smá blogg Alfa mín en ég held að það sé best að spara stóru orðin Það er bara svo brjálað að gera hjá mér að það er lítið eftir af bæði tíma og nennu til að setjast niður og skrifa. Því þegar ég loksins sest niður þá annaðhvort er hausinn á mér galtómur eða þá ég sofna. Já ég er bókstaflega að sofna stundum 2-3 á dag, hver róleg stund verður til þess að augnlokin verða ofur þung og ég hef enga stjórn á hugsunum eða neinu neinu nema til að rétt að draga andann Vinnan er crasy vægast sagt og þar er ekki stoppað allan daginn, strákarnir mínir helmingi erfiðaðri og ekki mátti við það bæta, dagatalið mitt er ekkert nema fundir, viðtöl og ég hendist um allan bæ í frítímanum og fæ jafnvel að fara úr vinnunni til að stunda það sem er orðin önnur vinna út af fyrir sig. Svo bætist við heimilið og allt jólastressið.Það þarf að skreyta, þrífa, mæta í jólaföndur í skóla og leikskóla og meira að segja litlu jól í fótboltanum. Ok kannski eru þetta stórýkt hjá mér því inn á milli finnst mér ég vera svo löt og dauðskammast mín fyrir að vera með fulla þvottakörfu og ryk á hillunum, ríf mig niður í tætlur fyrir að mæta ekki í ræktina og fyrir að fara ekki á skauta með börnunum. Skil svo ekkert í því að vera orðin grá og guggin, með bauga og hárið líflaust Úff er einhverntíma hægt að gera manni til hæfis?? Þú ert alger hetja og dugnaðarforkur ef þú vinnur það mikið að þú ert farin að fá svimaköst á morgnana og bauga niður á höku. Farin að gleyma að borða og farin að þjást að næringarskorti en í leiðinni ertu gagnrýnd harðlega ef þú vinnur það mikið að þú hafir engan tíma fyrir börnin eða sjálfa þig. Samkvæmt íslenskri skilgreiningu á dugnaði og foreldrahæfileikur telst ég því vera alger hetja og óhæft foreldri

Hlakka samt ennþá mikið til jólanna. Hlakka til að hætta að vinna þótt ég eigi eftir að sakna fólksins míns ótrúlega mikið og hlakka svo til að byrja í skólanum á fullu eftir áramót. Loksins að hætta að vinna um kvöldin og um helgar en það hefur verið líf mitt undanfarin þrjú ár.

Finnst ég þar af leiðandi vera að byrja nýtt líf og held líka að ég verði hundrað sinnu betri mamma þótt ég verði nátturulega ekki jafn dugleg

Vatnsberi (20. janúar - 19. febrúar): Þú ert sérvitur og skrýtinn, og alltaf svo langt á undan samtímanum að enginn skilur þig eða getur notað hugmyndir þínar. Vissulega ertu svalur, en þú ert svo sjálfstæður, ópersónulegur og hræddur við raunverulegan innileika, að þú ert í raun alltaf einn, frosinn í einskis manns landi. Týndur á skýi í háloftunum. Vatnsberinn er sjálfstæður, sérstakur og framsýnn. Þegar þessir eiginleikar ganga of langt, eins og stundum gerist, þá finnst öðrum hann sérvitur og skrýtinn. Framsýni og áhugi á uppfinningum og nýjungum getur síðan, ef jarðsambandið vantar eða samtíminn er ekki reiðubúinn, leitt til þess að fáir skilja það hvað Vatnsberinn er að fara. Einsemdin, frostið og glerveggurinn á myndinni, vísar til hins ópersónulega eðlis Vatnsberans - þess að hann vill ógjarnan tala um sjálfa sig.